College pa ako nang isulat ko sa multiply.com ang isang blog entry tungkol sa tatay ko. Kung ngayon, andami kong kuda tungkol kay Myrna, noon mas kinukwento ko si Daddy, siguro dahil si Daddy ang kasama ko dati sa bahay.
Tuwing father's day, lagi kong pino-post sa facebook ang link ng entry ko na yon. Eh dahil sarado na ang tindahan ng multiply.com ngayon, ipopost ko na lang siya dito.
6.25.2015
6.08.2015
Kahit canon
Midterm paper ko ito sa subject na Panitikan sa Kasalukuyang Panahon.
Piniling tanong: Base sa talakayan sa klase, bakit hindi dapat masamain na kahit ang mga akdang naituring na bilang bahagi ng literary canon ay maaaring magkaroon ng mga puna o kritika sa kasalukuyan?
Thank you for that wonderful question.
Ang tanong na ito na kumekwestyon sa pagkwestyon sa mga akdang canon, para sa akin, ay kwestyonable. #kwestyonception
Ang dating ay para bang ina-assume na ang pamumuna o pagkikritik sa akdang canon ay isang mortal sin. Na ang akdang canon ay exempted sa limitasyon o pagkukulang. Na ang akdang canon ay kung hindi man perpekto eh sagrado, ibig sabihin, hindi na pwedeng pintasan o hanapan ng butas dahil napatunayan na nito ang kanyang halaga sa lipunan, sa kasaysayan, sa panitikan.
Kung tutuusin, pwedeng i-problematize o gawing issue in itself ang sistemang canon. Kapag ba canon, ibig sabihin, maganda? At yung hindi canon eh hindi gaano? At gaano tayo kasigurado na ang pagsasa-canon ng mga akda ay walang bahid ng politika?
———
Piniling tanong: Base sa talakayan sa klase, bakit hindi dapat masamain na kahit ang mga akdang naituring na bilang bahagi ng literary canon ay maaaring magkaroon ng mga puna o kritika sa kasalukuyan?
Thank you for that wonderful question.
Ang tanong na ito na kumekwestyon sa pagkwestyon sa mga akdang canon, para sa akin, ay kwestyonable. #kwestyonception
Ang dating ay para bang ina-assume na ang pamumuna o pagkikritik sa akdang canon ay isang mortal sin. Na ang akdang canon ay exempted sa limitasyon o pagkukulang. Na ang akdang canon ay kung hindi man perpekto eh sagrado, ibig sabihin, hindi na pwedeng pintasan o hanapan ng butas dahil napatunayan na nito ang kanyang halaga sa lipunan, sa kasaysayan, sa panitikan.
Kung tutuusin, pwedeng i-problematize o gawing issue in itself ang sistemang canon. Kapag ba canon, ibig sabihin, maganda? At yung hindi canon eh hindi gaano? At gaano tayo kasigurado na ang pagsasa-canon ng mga akda ay walang bahid ng politika?
3.04.2015
Bakit marunong akong mag-Tekken
Nakakadalawang missed call na pala si Carter sakin pero hindi ko namalayan kasi busy ako sa paglalaro ng Tekken 6. 11am yun. Umagang-umaga eh nasa arcade ako. Welcome to my delinquent side.
Nagkasundo kasi kaming mag-date ni Carter sa Quantum nung nalaman niya na naglalaro ako ng Tekken. Sabik kasi yon sa makakalaban dahil kahit may ps3 siya sa bahay eh wala naman siyang kalaro, bilang puro babae ang mga kapatid niya at wala sa kanilang interesado sa video games.
Nag-practice daw siya eka. Kazuya raw ang ginagamit niya saka Heihachi on the side. Ipapakita raw niya yung move na God Fist. Saka yung 10-hit combo. O sige kako.
Nagkasundo kasi kaming mag-date ni Carter sa Quantum nung nalaman niya na naglalaro ako ng Tekken. Sabik kasi yon sa makakalaban dahil kahit may ps3 siya sa bahay eh wala naman siyang kalaro, bilang puro babae ang mga kapatid niya at wala sa kanilang interesado sa video games.
Nag-practice daw siya eka. Kazuya raw ang ginagamit niya saka Heihachi on the side. Ipapakita raw niya yung move na God Fist. Saka yung 10-hit combo. O sige kako.
2.25.2015
Bahag na Hari
Parang mga binulabog na langgam na nagpulasan ang mga tao palabas ng PETA theater. Katatapos lang ng unang show ng Langit in Rainbow Colors, The Musical. Nagkagulo naman sila ngayon sa lobby, kung saan nando’n na ang mga artistang nagsiganap kanina para makausap ng mga manonood na karamihan ay mga malalaking pangalan.
Congrats, teh. Ang ganda. Sabi ni Cris, kaklase ko noon sa masteral.
Kabog ‘yung mga gwardya sa pintuan ng langit. Ang hot! Segunda ni Greggy, kaklase ko rin, gaya ni Cris.
Ayun ‘yung mga guard, lapitan niyo na, sabi ko. Sabik na sabik ang mga bakla.
Lumapit naman sa akin ang isang babae, mukhang pamilyar. May hawak na microphone na may logo ng Rappler. It finally dawned on me. Hi. I’m Kendra Kramer. You’re the playwright, yes?
Hi. Ako si Kenneth Cinco. Ken na lang. Tapos nagkamayan kami. It’s an honor na ma-feature ng Rappler itong play namin. Lagi kong pinapanood ang TheateRap. I’m a fan. Pa-autograph pala mamaya.
Oh, thank you, but tonight is about you and your beautiful work. Can I ask a few questions?
Sure. Sabi ko.
Congrats, teh. Ang ganda. Sabi ni Cris, kaklase ko noon sa masteral.
Kabog ‘yung mga gwardya sa pintuan ng langit. Ang hot! Segunda ni Greggy, kaklase ko rin, gaya ni Cris.
Ayun ‘yung mga guard, lapitan niyo na, sabi ko. Sabik na sabik ang mga bakla.
Lumapit naman sa akin ang isang babae, mukhang pamilyar. May hawak na microphone na may logo ng Rappler. It finally dawned on me. Hi. I’m Kendra Kramer. You’re the playwright, yes?
Hi. Ako si Kenneth Cinco. Ken na lang. Tapos nagkamayan kami. It’s an honor na ma-feature ng Rappler itong play namin. Lagi kong pinapanood ang TheateRap. I’m a fan. Pa-autograph pala mamaya.
Oh, thank you, but tonight is about you and your beautiful work. Can I ask a few questions?
Sure. Sabi ko.
2.18.2015
Tango
Kasulukuyan kaming nagse-stretching nang pumasok si Mrs. Clemente.
Eager ang lahat na makapag-set ng magandang first impression. Kung sabagay, disiplina ang isa sa mga unang idine-develop sa mga estudyante sa Limbo*. Second year na ang karamihan sa amin, kaya normal na lang ang tamang preparation gaya ng stretching bago magsimula ang klase, lalo na sa klaseng tulad nito.
Dire-diretso siyang lumakad papunta sa harap. Eksena masyado ang kanyang high-low skirt. At hindi rin naman magpapahuli ang kanyang stiletto shoes. Alam kong dance professor si Ma’am Clemente pero nakakamangha pa ring pagmasdan na pati paglalakad niya ay parang isang sayaw. May musikang nalilikha ang takatak ng kanyang takong sa kahoy na sahig. Para siyang diwata, na imbis na isang pouch ng pixie dust o isang enchanted twig, ang hawak niya ay ang pinakabagong model ng Singkamas tablet.
Kanya-kanya kaming bati ng good morning.
“Good to see you guys preparing. I like that attitude,” bati pabalik sa amin ni Ma’am habang iniisa-isa niya kami sa tingin.
Eager ang lahat na makapag-set ng magandang first impression. Kung sabagay, disiplina ang isa sa mga unang idine-develop sa mga estudyante sa Limbo*. Second year na ang karamihan sa amin, kaya normal na lang ang tamang preparation gaya ng stretching bago magsimula ang klase, lalo na sa klaseng tulad nito.
* Sa Maharlika Academy of Arts and Design, Limbo ang tawag sa unang taon ng mga mag-aaral, at ang tawag sa kanila ay Limbo Dwellers. Sadyang inilaan ang Limbo para i-explore ng mga Dwellers ang kanilang mga interes hanggang makapili sila ng kukuhaning major sa susunod na school year. Ang susunod na taon ang kanilang first year. Graduation na pagkatapos ng third year.
Dire-diretso siyang lumakad papunta sa harap. Eksena masyado ang kanyang high-low skirt. At hindi rin naman magpapahuli ang kanyang stiletto shoes. Alam kong dance professor si Ma’am Clemente pero nakakamangha pa ring pagmasdan na pati paglalakad niya ay parang isang sayaw. May musikang nalilikha ang takatak ng kanyang takong sa kahoy na sahig. Para siyang diwata, na imbis na isang pouch ng pixie dust o isang enchanted twig, ang hawak niya ay ang pinakabagong model ng Singkamas tablet.
Kanya-kanya kaming bati ng good morning.
“Good to see you guys preparing. I like that attitude,” bati pabalik sa amin ni Ma’am habang iniisa-isa niya kami sa tingin.
2.11.2015
Si Carmi Martin
Mahigpit kong bilin sa sarili ang huwag ma-in love sa mayaman. Problema lang kasi yan. Totoong magandang basahin sa libro o panoorin sa pelikula ang you-and-me-against-the-world na mga eksena, pero ayokong i-apply yon sa sarili ko. Overly stressful. Nakakaikli ng buhay.
Masyadong madrama ang magmahal ng mayaman dahil madaming issue. Lalo na kapag ang mahal mo eh nag-iisang lalaki. Mataas ang expectation sa kanya ng mga magulang, at masakit para sa kanila ang malamang ang unico hijo nila eh hijo rin ang nagpapasaya. Ikaw pa tuloy ang may kasalanan kung bakit matatanggalan siya ng mana.
Kaya ako, as much as possible, ayoko ng mayaman. Ayokong madamay at maabala sa kanilang mayaman problems… gaya ngayon.
Epal naman kasi ni September. Malay ko bang mayaman siya. Ang alam ko lang kasi nung una eh matalino siya, mabait, saka simple. Saka pogi siyempre. Pero nung friends na kami sa FB, shet na malagket, yun na. Dun na lumabas ang katotohanan sa mga kasosyalan nya sa buhay.
Pero hindi naman niya pinaramdam sa akin ang aming economic differences. Doon nga lang kami lagi kumakain sa tindahang nagluluto ng pancit canton eh. P16 ang isa. Favorite ko yung calamansi, siya naman yung sweet & spicy.
Dahil nga simple eh sige na lang din. Baka this time, okay na. Hiniling ko sa itaas na sana, siya na talaga. Kasi ayoko nang ma-stress sa pag-ibig. Saka sinabi naman ni September na wag akong mag-aalala at siya eka ang bahala. Pero ang hindi niya alam, palihim na makikipagkita sa akin ang nanay niya—ay, mom niya pala.
Masyadong madrama ang magmahal ng mayaman dahil madaming issue. Lalo na kapag ang mahal mo eh nag-iisang lalaki. Mataas ang expectation sa kanya ng mga magulang, at masakit para sa kanila ang malamang ang unico hijo nila eh hijo rin ang nagpapasaya. Ikaw pa tuloy ang may kasalanan kung bakit matatanggalan siya ng mana.
Kaya ako, as much as possible, ayoko ng mayaman. Ayokong madamay at maabala sa kanilang mayaman problems… gaya ngayon.
Epal naman kasi ni September. Malay ko bang mayaman siya. Ang alam ko lang kasi nung una eh matalino siya, mabait, saka simple. Saka pogi siyempre. Pero nung friends na kami sa FB, shet na malagket, yun na. Dun na lumabas ang katotohanan sa mga kasosyalan nya sa buhay.
Pero hindi naman niya pinaramdam sa akin ang aming economic differences. Doon nga lang kami lagi kumakain sa tindahang nagluluto ng pancit canton eh. P16 ang isa. Favorite ko yung calamansi, siya naman yung sweet & spicy.
Dahil nga simple eh sige na lang din. Baka this time, okay na. Hiniling ko sa itaas na sana, siya na talaga. Kasi ayoko nang ma-stress sa pag-ibig. Saka sinabi naman ni September na wag akong mag-aalala at siya eka ang bahala. Pero ang hindi niya alam, palihim na makikipagkita sa akin ang nanay niya—ay, mom niya pala.
2.04.2015
From UK with love
Isa sa mga resolution ko ay "mas mapormang 2015." Gaya ng updates ko sa blog na ito, susubukan kong mag-dress-up once a week. Napansin ko kasi last year na nagdamit lang ako nang todo noong christmas party. At yung sinuot ko pa sa christmas party eh galing sa UK... as in ukay-ukay.
Nagugulat ang mga katrabaho ko sa opisina dahil nakakahanap daw ako ng magaganda. Sa isip-isip ko, hindi naman mahirap humanap ng havey na damit. Dapat lang talaga matiyaga ka una sa lahat. Hindi kasi tulad sa mall, walang saleslady na lalapit sa yo para tulungan ka sa hinahanap mo.
Kaya para sa mga first time na bibili sa ukay, o sa mga nagpunta sa ukay pero umuwing bigo, heto ang ilan sa mga bagay na natutunan ko sa ilang pagkakataong nag-shopping ako sa UK.
Nagugulat ang mga katrabaho ko sa opisina dahil nakakahanap daw ako ng magaganda. Sa isip-isip ko, hindi naman mahirap humanap ng havey na damit. Dapat lang talaga matiyaga ka una sa lahat. Hindi kasi tulad sa mall, walang saleslady na lalapit sa yo para tulungan ka sa hinahanap mo.
Kaya para sa mga first time na bibili sa ukay, o sa mga nagpunta sa ukay pero umuwing bigo, heto ang ilan sa mga bagay na natutunan ko sa ilang pagkakataong nag-shopping ako sa UK.
1.28.2015
2nd anniversary sa trabaho
2nd anniversary ko na sa RareJob bilang isang part-time trainer noong January 16. Ibig sabihin, dalawang taon na akong pumapasok ng limang oras kada araw, limang araw kada linggo.
Dati, noong nagtatrabaho pa ako sa kapuso network, kapag tinatanong ako ng "San ka na ngayon?" ang lagi kong sagot eh "Dyan lang sa Kamuning." Nagsawa na kasi ako sa mga nanghihingi ng ticket sa Eat Bulaga at sa mga humihiling na ipasok ko sila sa network kahit janitor lang.
Ngayon sa RJ, kapag tinatanong nila ako kung nasan na ako, sinasabi ko na. "Sa RareJob."
"Ano yun?" Sasagot naman sila.
Dati, noong nagtatrabaho pa ako sa kapuso network, kapag tinatanong ako ng "San ka na ngayon?" ang lagi kong sagot eh "Dyan lang sa Kamuning." Nagsawa na kasi ako sa mga nanghihingi ng ticket sa Eat Bulaga at sa mga humihiling na ipasok ko sila sa network kahit janitor lang.
Ngayon sa RJ, kapag tinatanong nila ako kung nasan na ako, sinasabi ko na. "Sa RareJob."
"Ano yun?" Sasagot naman sila.
1.21.2015
Malakas ang dating ng pixie cut niya
Nai-imagine ko si Jamie Rivera na umiinom ng wine sa balkonahe ng kanyang condo.
"Tang ina," bulong niya habang tulala sa kalangitang walang bituin. Maulan kasi lately. Buti na lang, nasa loob sila ng MOA arena nung kinanta niya ang We Are All God's Children.
Siya ang pinakamasaya kapag ibinabalitang bibisita ang pope sa Pilipinas. Alam niyang pakakantahin siya. Para saan pa't tinagurian siyang Inspirational Diva.
Buti na lang, sa MOA siya naka-schedule na kumanta at hindi sa Tacloban. Baka trangkasuhin siya. Kapag pa naman inuubo siya, mabilis siyang mawalan ng boses.
Eh hindi siya dapat mawalan ng boses dahil baka bigla siyang magkaroon ng raket sa mga chapel chapel—kapag birthday ng pari, o kaya anniversary ng parokya, o kaya may concert for a cause at ang cause ay pagpapaganda ng simbahan. Every raket counts para sa tulad niyang Inspirational Diva, na para sa kanya ay synonymous to Matumal Diva.
Minsan naiisip niyang bakit hindi na lang siya naging popstar. Mas marami sana siyang mall shows. Pero aware naman siyang pang religious songs talaga ang timbre ng boses niya kaya dun lang siya sa totoo.
Naisip niya si Lea Salonga. Swerte ni puta. Pareho silang flop bilang pop singers. Mga one hit wonder. Kung may Bakit Labis Kitang Mahal si Lea, meron naman siyang Love Is All That Matters. Swerte ni Lea at naka-penetrate siya sa Broadway. Coach pa siya ngayon sa The Voice eh ang OA naman niya.
"Tang ina," bulong niya habang tulala sa kalangitang walang bituin. Maulan kasi lately. Buti na lang, nasa loob sila ng MOA arena nung kinanta niya ang We Are All God's Children.
Siya ang pinakamasaya kapag ibinabalitang bibisita ang pope sa Pilipinas. Alam niyang pakakantahin siya. Para saan pa't tinagurian siyang Inspirational Diva.
Buti na lang, sa MOA siya naka-schedule na kumanta at hindi sa Tacloban. Baka trangkasuhin siya. Kapag pa naman inuubo siya, mabilis siyang mawalan ng boses.
Eh hindi siya dapat mawalan ng boses dahil baka bigla siyang magkaroon ng raket sa mga chapel chapel—kapag birthday ng pari, o kaya anniversary ng parokya, o kaya may concert for a cause at ang cause ay pagpapaganda ng simbahan. Every raket counts para sa tulad niyang Inspirational Diva, na para sa kanya ay synonymous to Matumal Diva.
Minsan naiisip niyang bakit hindi na lang siya naging popstar. Mas marami sana siyang mall shows. Pero aware naman siyang pang religious songs talaga ang timbre ng boses niya kaya dun lang siya sa totoo.
Naisip niya si Lea Salonga. Swerte ni puta. Pareho silang flop bilang pop singers. Mga one hit wonder. Kung may Bakit Labis Kitang Mahal si Lea, meron naman siyang Love Is All That Matters. Swerte ni Lea at naka-penetrate siya sa Broadway. Coach pa siya ngayon sa The Voice eh ang OA naman niya.
1.14.2015
The GG saga
Mga ilang gabi na rin akong hindi nakakatulog nang mapayapa dahil sa isang tenant sa kwarto ko--si GG, isang gargantuan gagamba na naglagay na ng flag at piniling gawing tulugan ang pwesto sa likod ng pinto.
Backdoor-spacer lang talaga ang peg ni GG. Paggising ko sa araw, wala siya, umaalis para gumawa ng pera gaya ng mga tipikal na empleyadong nag-oopisina. Tuwing gabing uuwi ako galing sa trabaho, pagsara ko ng pinto ng kwarto eh nandon na siya, tahimik na nagpapahinga habang nakaunat ang mahahabang galamay na nakalapat sa puting dingding.
Ilalapag ko sa kama ang dala kong gamit at magmamadaling magbihis, natatakot sa thought na baka gumapang siya sa paa ko paakyat habang nakahubad ako. OMG hindi ko yun kakayanin talaga.
Pagkasuot ko ng tshirt na pambahay eh agad akong lilingon para i-check kung nandon pa siya. Ayoko siyang makita, pero mas gusto ko nang nandoon siya kesa wala. There is a certain level of comfort kapag alam kong hindi siya umalis.
But when I looked again... it was gone.
Backdoor-spacer lang talaga ang peg ni GG. Paggising ko sa araw, wala siya, umaalis para gumawa ng pera gaya ng mga tipikal na empleyadong nag-oopisina. Tuwing gabing uuwi ako galing sa trabaho, pagsara ko ng pinto ng kwarto eh nandon na siya, tahimik na nagpapahinga habang nakaunat ang mahahabang galamay na nakalapat sa puting dingding.
Ilalapag ko sa kama ang dala kong gamit at magmamadaling magbihis, natatakot sa thought na baka gumapang siya sa paa ko paakyat habang nakahubad ako. OMG hindi ko yun kakayanin talaga.
Pagkasuot ko ng tshirt na pambahay eh agad akong lilingon para i-check kung nandon pa siya. Ayoko siyang makita, pero mas gusto ko nang nandoon siya kesa wala. There is a certain level of comfort kapag alam kong hindi siya umalis.
But when I looked again... it was gone.
1.07.2015
Nova Villa in the city
"Nausog yung training namin, bunso. Sa December 23 na, imbes na 22. 3 to 11pm."
Si Myrna yan, nanay ko. Kinekwento niya sa kin na nausog ng isang araw ang 1st day ng training niya sa call center. Nung una niya yang ibinalita, nalito ako kung seseryosohin ko ba siya. Kasi naman.
Si Myrna. Natanggap sa call center. Sa murang edad niyang 53.
Si Myrna yan, nanay ko. Kinekwento niya sa kin na nausog ng isang araw ang 1st day ng training niya sa call center. Nung una niya yang ibinalita, nalito ako kung seseryosohin ko ba siya. Kasi naman.
Si Myrna. Natanggap sa call center. Sa murang edad niyang 53.
Subscribe to:
Comments (Atom)