Bilang wang-wang

March has just ended, which means it's evaluation season again at work.

Every 6 months, nagsasagot kami ng form kung saan hinuhusgahan namin ang aming mga sarili kung nagtrabaho ba kami nang mahusay nitong nagdaang half. For most of us, isa ito sa mga very awkward tasks na dapat gawin, what with all the "I did this. I was great. Give me a raise."

Katatapos ko lang magsagot ng sariling evaluation, at tuwing ginagawa ko yon, muling ipinapaalala sa akin kung nasaan na ako ngayon.

You see, very recently, I've been promoted to supervisor, and by very recently, I mean last year lol.

Having a transgender in Miss Universe

"I think It was a step in the right direction," sabi ko nung i-ambush interview ako ni Noe, officemate ko, one Monday morning kung kailan live na nangyayari ang coronation ng Miss Universe sa Thailand.

"Anong masasabi mo sa pagsali ni Spain sa Ms. Universe? Ako ayoko." Bungad niya sa akin as she extended her hand, as if holding an invisible microphone. She was not looking for a debate; interesting lang talagang pag-usapan yung issue.


So ayun nga, sabi ko, "I think it was a step in the right direction--"

"No!" Sabat ni Josh, another officemate. "Edi sa susunod, lahat na ng bansa puro transgender ang sasali."

"Parang ganyan din yung argument sa same-sex marriage," sabi ko, "Na kapag pinayagan ang same-sex marriage eh hindi na magpo-procreate ang tao dahil lahat na sila magpapakasal na sa same-sex."

Bumili ako ng bagong laptop at na-max-out ko na ang credit card ko.

Napansin ng kapatid ko na nag-iinit ako ng tubig.

"Aalis ka ba?"

Nasanay na sila sa akin. Nanay ko. Tatay ko. Mga kuya ko. Kapag mag-iinit ako ng tubig, ibig sabihin maliligo ako. Kasi hindi ako sanay maligo ng malamig, nagkakasakit ako. Oo na. Yamanin. Spoiled. Bunso. Oo na.

At dahil maliligo ako, ibig sabihin aalis ako. Eh Linggo. Kaya nagtataka siya. Oo na. Hindi ako naliligo kapag hindi ako aalis ng bahay. Eh ano naman. Hindi niyo naman ako maaamoy. Oo na kadiri. Mabaho. Unhygienic. Limahid. Gitata. Mais lagkitan. Oo na.

"San punta mo?"

"Sa SM."

Sa SM Marilao ibig kong sabihin. Isang tricycle lang kasi yon samin. Pero 70 pesos. Medyo malayo rin.

"Aano ka don?"

"Bibili akong laptop."

Third anniversary sa trabaho

3 years na ako sa RareJob nung January 16!!

Plano ko sanang magpa-pizza, kaya lang sawang-sawa na kami sa pizza. Lumalabas na sa ilong namin ang pizza. Linggu-linggo yata may pizza. Saka tapos na yung cranberry chenelyn flavor ng Angel's Pizza (na nalito pa kami kung related ba sa Angel's Burger).

Kaya nung nagkayayaang umorder sa Dakasi, sabi ko sige sagot ko na.

"Bakit ka manlilibre?"

Tanong ng boss ko. Anniversary ko kasi kako.

2015 Wrap-up

So let me fill you in on what happened to me this past year.

Tumigil ako sa Masters. Pansamantala lang naman. Nag-file ako ng residency nung August dahil nakuha ko na lahat ng required courses. Thesis na lang is me. Eh dahil hindi ko pa alam kung ano ang thesis ko, hindi muna ako nag-enroll ng MP300 (300 yung code ng thesis sa masters). Resisdency eh yung nagbayad lang ako ng enrollment fee na kwarenta ata yun saka library fee na may isanlibo rin mahigit. Hindi ko naman nagamit.

At dahil lumuwag ang schedule ko gawa ng hindi na ako papasok sa school, nag-apply ako ng isa pang part-time job sa The Japan Institute for Educational Measurement o JIEM. I know. Japanese company pa more.

Si Daddy

College pa ako nang isulat ko sa multiply.com ang isang blog entry tungkol sa tatay ko. Kung ngayon, andami kong kuda tungkol kay Myrna, noon mas kinukwento ko si Daddy, siguro dahil si Daddy ang kasama ko dati sa bahay.

Tuwing father's day, lagi kong pino-post sa facebook ang link ng entry ko na yon. Eh dahil sarado na ang tindahan ng multiply.com ngayon, ipopost ko na lang siya dito.

Kahit canon

Midterm paper ko ito sa subject na Panitikan sa Kasalukuyang Panahon.

———

Piniling tanong: Base sa talakayan sa klase, bakit hindi dapat masamain na kahit ang mga akdang naituring na bilang bahagi ng literary canon ay maaaring magkaroon ng mga puna o kritika sa kasalukuyan?



Thank you for that wonderful question.

Ang tanong na ito na kumekwestyon sa pagkwestyon sa mga akdang canon, para sa akin, ay kwestyonable. #kwestyonception

Ang dating ay para bang ina-assume na ang pamumuna o pagkikritik sa akdang canon ay isang mortal sin. Na ang akdang canon ay exempted sa limitasyon o pagkukulang. Na ang akdang canon ay kung hindi man perpekto eh sagrado, ibig sabihin, hindi na pwedeng pintasan o hanapan ng butas dahil napatunayan na nito ang kanyang halaga sa lipunan, sa kasaysayan, sa panitikan.

Kung tutuusin, pwedeng i-problematize o gawing issue in itself ang sistemang canon. Kapag ba canon, ibig sabihin, maganda? At yung hindi canon eh hindi gaano? At gaano tayo kasigurado na ang pagsasa-canon ng mga akda ay walang bahid ng politika?

Bakit marunong akong mag-Tekken

Nakakadalawang missed call na pala si Carter sakin pero hindi ko namalayan kasi busy ako sa paglalaro ng Tekken 6. 11am yun. Umagang-umaga eh nasa arcade ako. Welcome to my delinquent side.

Nagkasundo kasi kaming mag-date ni Carter sa Quantum nung nalaman niya na naglalaro ako ng Tekken. Sabik kasi yon sa makakalaban dahil kahit may ps3 siya sa bahay eh wala naman siyang kalaro, bilang puro babae ang mga kapatid niya at wala sa kanilang interesado sa video games.

Nag-practice daw siya eka. Kazuya raw ang ginagamit niya saka Heihachi on the side. Ipapakita raw niya yung move na God Fist. Saka yung 10-hit combo. O sige kako.

Bahag na Hari

Parang mga binulabog na langgam na nagpulasan ang mga tao palabas ng PETA theater. Katatapos lang ng unang show ng Langit in Rainbow Colors, The Musical. Nagkagulo naman sila ngayon sa lobby, kung saan nando’n na ang mga artistang nagsiganap kanina para makausap ng mga manonood na karamihan ay mga malalaking pangalan.

Congrats, teh. Ang ganda. Sabi ni Cris, kaklase ko noon sa masteral.

Kabog ‘yung mga gwardya sa pintuan ng langit. Ang hot! Segunda ni Greggy, kaklase ko rin, gaya ni Cris.

Ayun ‘yung mga guard, lapitan niyo na, sabi ko. Sabik na sabik ang mga bakla.

Lumapit naman sa akin ang isang babae, mukhang pamilyar. May hawak na microphone na may logo ng Rappler. It finally dawned on me. Hi. I’m Kendra Kramer. You’re the playwright, yes? 

Hi. Ako si Kenneth Cinco. Ken na lang. Tapos nagkamayan kami. It’s an honor na ma-feature ng Rappler itong play namin. Lagi kong pinapanood ang TheateRap. I’m a fan. Pa-autograph pala mamaya.

Oh, thank you, but tonight is about you and your beautiful work. Can I ask a few questions?

Sure. Sabi ko.

Tango

Kasulukuyan kaming nagse-stretching nang pumasok si Mrs. Clemente.

Eager ang lahat na makapag-set ng magandang first impression. Kung sabagay, disiplina ang isa sa mga unang idine-develop sa mga estudyante sa Limbo*. Second year na ang karamihan sa amin, kaya normal na lang ang tamang preparation gaya ng stretching bago magsimula ang klase, lalo na sa klaseng tulad nito.

* Sa Maharlika Academy of Arts and Design, Limbo ang tawag sa unang taon ng mga mag-aaral, at ang tawag sa kanila ay Limbo Dwellers. Sadyang inilaan ang Limbo para i-explore ng mga Dwellers ang kanilang mga interes hanggang makapili sila ng kukuhaning major sa susunod na school year. Ang susunod na taon ang kanilang first year. Graduation na pagkatapos ng third year. 

Dire-diretso siyang lumakad papunta sa harap. Eksena masyado ang kanyang high-low skirt. At hindi rin naman magpapahuli ang kanyang stiletto shoes. Alam kong dance professor si Ma’am Clemente pero nakakamangha pa ring pagmasdan na pati paglalakad niya ay parang isang sayaw. May musikang nalilikha ang takatak ng kanyang takong sa kahoy na sahig. Para siyang diwata, na imbis na isang pouch ng pixie dust o isang enchanted twig, ang hawak niya ay ang pinakabagong model ng Singkamas tablet.

Kanya-kanya kaming bati ng good morning.

“Good to see you guys preparing. I like that attitude,” bati pabalik sa amin ni Ma’am habang iniisa-isa niya kami sa tingin.