Parang mga binulabog na langgam na nagpulasan ang mga tao palabas ng PETA theater. Katatapos lang ng unang show ng Langit in Rainbow Colors, The Musical. Nagkagulo naman sila ngayon sa lobby, kung saan nando’n na ang mga artistang nagsiganap kanina para makausap ng mga manonood na karamihan ay mga malalaking pangalan.
Congrats, teh. Ang ganda. Sabi ni Cris, kaklase ko noon sa masteral.
Kabog ‘yung mga gwardya sa pintuan ng langit. Ang hot! Segunda ni Greggy, kaklase ko rin, gaya ni Cris.
Ayun ‘yung mga guard, lapitan niyo na, sabi ko. Sabik na sabik ang mga bakla.
Lumapit naman sa akin ang isang babae, mukhang pamilyar. May hawak na microphone na may logo ng Rappler. It finally dawned on me. Hi. I’m Kendra Kramer. You’re the playwright, yes?
Hi. Ako si Kenneth Cinco. Ken na lang. Tapos nagkamayan kami. It’s an honor na ma-feature ng Rappler itong play namin. Lagi kong pinapanood ang TheateRap. I’m a fan. Pa-autograph pala mamaya.
Oh, thank you, but tonight is about you and your beautiful work. Can I ask a few questions?
Sure. Sabi ko.
2.25.2015
2.18.2015
Tango
Kasulukuyan kaming nagse-stretching nang pumasok si Mrs. Clemente.
Eager ang lahat na makapag-set ng magandang first impression. Kung sabagay, disiplina ang isa sa mga unang idine-develop sa mga estudyante sa Limbo*. Second year na ang karamihan sa amin, kaya normal na lang ang tamang preparation gaya ng stretching bago magsimula ang klase, lalo na sa klaseng tulad nito.
Dire-diretso siyang lumakad papunta sa harap. Eksena masyado ang kanyang high-low skirt. At hindi rin naman magpapahuli ang kanyang stiletto shoes. Alam kong dance professor si Ma’am Clemente pero nakakamangha pa ring pagmasdan na pati paglalakad niya ay parang isang sayaw. May musikang nalilikha ang takatak ng kanyang takong sa kahoy na sahig. Para siyang diwata, na imbis na isang pouch ng pixie dust o isang enchanted twig, ang hawak niya ay ang pinakabagong model ng Singkamas tablet.
Kanya-kanya kaming bati ng good morning.
“Good to see you guys preparing. I like that attitude,” bati pabalik sa amin ni Ma’am habang iniisa-isa niya kami sa tingin.
Eager ang lahat na makapag-set ng magandang first impression. Kung sabagay, disiplina ang isa sa mga unang idine-develop sa mga estudyante sa Limbo*. Second year na ang karamihan sa amin, kaya normal na lang ang tamang preparation gaya ng stretching bago magsimula ang klase, lalo na sa klaseng tulad nito.
* Sa Maharlika Academy of Arts and Design, Limbo ang tawag sa unang taon ng mga mag-aaral, at ang tawag sa kanila ay Limbo Dwellers. Sadyang inilaan ang Limbo para i-explore ng mga Dwellers ang kanilang mga interes hanggang makapili sila ng kukuhaning major sa susunod na school year. Ang susunod na taon ang kanilang first year. Graduation na pagkatapos ng third year.
Dire-diretso siyang lumakad papunta sa harap. Eksena masyado ang kanyang high-low skirt. At hindi rin naman magpapahuli ang kanyang stiletto shoes. Alam kong dance professor si Ma’am Clemente pero nakakamangha pa ring pagmasdan na pati paglalakad niya ay parang isang sayaw. May musikang nalilikha ang takatak ng kanyang takong sa kahoy na sahig. Para siyang diwata, na imbis na isang pouch ng pixie dust o isang enchanted twig, ang hawak niya ay ang pinakabagong model ng Singkamas tablet.
Kanya-kanya kaming bati ng good morning.
“Good to see you guys preparing. I like that attitude,” bati pabalik sa amin ni Ma’am habang iniisa-isa niya kami sa tingin.
2.11.2015
Si Carmi Martin
Mahigpit kong bilin sa sarili ang huwag ma-in love sa mayaman. Problema lang kasi yan. Totoong magandang basahin sa libro o panoorin sa pelikula ang you-and-me-against-the-world na mga eksena, pero ayokong i-apply yon sa sarili ko. Overly stressful. Nakakaikli ng buhay.
Masyadong madrama ang magmahal ng mayaman dahil madaming issue. Lalo na kapag ang mahal mo eh nag-iisang lalaki. Mataas ang expectation sa kanya ng mga magulang, at masakit para sa kanila ang malamang ang unico hijo nila eh hijo rin ang nagpapasaya. Ikaw pa tuloy ang may kasalanan kung bakit matatanggalan siya ng mana.
Kaya ako, as much as possible, ayoko ng mayaman. Ayokong madamay at maabala sa kanilang mayaman problems… gaya ngayon.
Epal naman kasi ni September. Malay ko bang mayaman siya. Ang alam ko lang kasi nung una eh matalino siya, mabait, saka simple. Saka pogi siyempre. Pero nung friends na kami sa FB, shet na malagket, yun na. Dun na lumabas ang katotohanan sa mga kasosyalan nya sa buhay.
Pero hindi naman niya pinaramdam sa akin ang aming economic differences. Doon nga lang kami lagi kumakain sa tindahang nagluluto ng pancit canton eh. P16 ang isa. Favorite ko yung calamansi, siya naman yung sweet & spicy.
Dahil nga simple eh sige na lang din. Baka this time, okay na. Hiniling ko sa itaas na sana, siya na talaga. Kasi ayoko nang ma-stress sa pag-ibig. Saka sinabi naman ni September na wag akong mag-aalala at siya eka ang bahala. Pero ang hindi niya alam, palihim na makikipagkita sa akin ang nanay niya—ay, mom niya pala.
Masyadong madrama ang magmahal ng mayaman dahil madaming issue. Lalo na kapag ang mahal mo eh nag-iisang lalaki. Mataas ang expectation sa kanya ng mga magulang, at masakit para sa kanila ang malamang ang unico hijo nila eh hijo rin ang nagpapasaya. Ikaw pa tuloy ang may kasalanan kung bakit matatanggalan siya ng mana.
Kaya ako, as much as possible, ayoko ng mayaman. Ayokong madamay at maabala sa kanilang mayaman problems… gaya ngayon.
Epal naman kasi ni September. Malay ko bang mayaman siya. Ang alam ko lang kasi nung una eh matalino siya, mabait, saka simple. Saka pogi siyempre. Pero nung friends na kami sa FB, shet na malagket, yun na. Dun na lumabas ang katotohanan sa mga kasosyalan nya sa buhay.
Pero hindi naman niya pinaramdam sa akin ang aming economic differences. Doon nga lang kami lagi kumakain sa tindahang nagluluto ng pancit canton eh. P16 ang isa. Favorite ko yung calamansi, siya naman yung sweet & spicy.
Dahil nga simple eh sige na lang din. Baka this time, okay na. Hiniling ko sa itaas na sana, siya na talaga. Kasi ayoko nang ma-stress sa pag-ibig. Saka sinabi naman ni September na wag akong mag-aalala at siya eka ang bahala. Pero ang hindi niya alam, palihim na makikipagkita sa akin ang nanay niya—ay, mom niya pala.
2.04.2015
From UK with love
Isa sa mga resolution ko ay "mas mapormang 2015." Gaya ng updates ko sa blog na ito, susubukan kong mag-dress-up once a week. Napansin ko kasi last year na nagdamit lang ako nang todo noong christmas party. At yung sinuot ko pa sa christmas party eh galing sa UK... as in ukay-ukay.
Nagugulat ang mga katrabaho ko sa opisina dahil nakakahanap daw ako ng magaganda. Sa isip-isip ko, hindi naman mahirap humanap ng havey na damit. Dapat lang talaga matiyaga ka una sa lahat. Hindi kasi tulad sa mall, walang saleslady na lalapit sa yo para tulungan ka sa hinahanap mo.
Kaya para sa mga first time na bibili sa ukay, o sa mga nagpunta sa ukay pero umuwing bigo, heto ang ilan sa mga bagay na natutunan ko sa ilang pagkakataong nag-shopping ako sa UK.
Nagugulat ang mga katrabaho ko sa opisina dahil nakakahanap daw ako ng magaganda. Sa isip-isip ko, hindi naman mahirap humanap ng havey na damit. Dapat lang talaga matiyaga ka una sa lahat. Hindi kasi tulad sa mall, walang saleslady na lalapit sa yo para tulungan ka sa hinahanap mo.
Kaya para sa mga first time na bibili sa ukay, o sa mga nagpunta sa ukay pero umuwing bigo, heto ang ilan sa mga bagay na natutunan ko sa ilang pagkakataong nag-shopping ako sa UK.
Subscribe to:
Comments (Atom)